“Wat is er met je aan de hand?” vraagt een vriendin geschrokken als ze me ziet. “Er is toch niets naars met je moeder of met je vriend gebeurd? Of ben je soms ziek? Het lijkt alsof je drie dagen hebt gehuild!”

Je zou inderdaad denken dat ik mijn de tranen dagenlang op hun beloop heb gelaten, zo treurig staar ik de wereld in. Tenminste, als je één kant van mijn gezicht bekijkt. Mijn linkeroog is namelijk opgezwollen en rood. Het geeft me een melancholische aanblik, alsof ik het leed van de wereld op mijn schouders draag. En dat nu al drie weken lang.

Op een zaterdagochtend in september werd ik wakker met een extra flapje huid boven mijn linkeroog. Een reserve-ooglid als het ware, voor het geval ik het oude exemplaar zou kwijtraken. Tekort geslapen, dacht ik, en besteedde er verder geen aandacht aan. Een dag later was het ooglid in omvang verdubbeld en brandde het harder dan een open haard. Een ijscompres en een dikke laag vaseline boden tijdelijk verlichting. Maar ze veranderden de huid rond mijn oog van biggetjesroze in brandweerautorood.

“Mens, wat heb je nou gedaan?” brulde mijn buurvrouw door de straat. “Je lijkt wel een verslagen bokser!” Ook de postbode en de groenteman onthielden zich niet van commentaar. Erger nog waren de mensen die juist niets zeiden, maar die in de supermarkt vanuit hun ooghoeken heimelijk naar mijn gehavende gezicht gluurden. Vast een man met losse handjes, zag ik ze denken.

Drie weken verder ben ik volledig paranoia en is mijn zelfvertrouwen tot een dieptepunt gedaald. Tijd voor een bezoekje aan de huisarts.

“Een allergie,” constateert die vrolijk. “Een week pillen slikken en je bent weer de oude.”

Al een paar uur na het eerste tablet neemt de zwelling af. Ik haal opgelucht adem. En neem me voor om nooit, nooit meer naar wie dan ook te staren.

Hij buigt zich over mijn hoofd en bestudeert kritisch mijn haarwortels.

“Begrijp me goed, het land is best mooi,” vervolgt hij, terwijl hij de dode punten van mijn bruine lokken tussen duim en wijsvinger heen en weer wrijft. “Als er maar geen Fransen zouden wonen.”

Kapper en zijn echtgenoot gaan sinds jaar en dag in september twee weken naar de Canarische Eilanden. Maar dit jaar konden ze het niet over hun hart verkrijgen om hun acht maanden oude King Charles spaniël Juliana bij familie achter te laten. Dus togen ze met Juul op de achterbank (“ze tolereert de auto, maar leuk vindt ze het niet”) naar een afgelegen huisje in Zuid-Frankrijk.

De inwoners van het kleine dorp keken raar op van de twee boomlange Hollandse mannen met hun trouwringen en hun kleine hondje. Telkens als de heren het dorpscafé binnen wandelden, viel er een beladen stilte. Zo zwaar was die, dat Kapper en zijn man het enige restaurant in de wijde omgeving niet eens durfden binnen te gaan. En dus zaten ze elke avond met Juul en een stokbrood op de bank.

“Rust is fijn,” zegt Kapper, die al drie jaar klaagt over zijn luidruchtige buren in Amsterdam Zuid-Oost. “Maar zoveel stilte kon ik niet aan. Elke keer als er een kastanje uit de boom viel, dacht ik dat er een pistool afging!”

Dag gevoel ken ik wel. Op de avonden dat mijn achterburen een tuinfeest (inclusief buitenkeuken en terrasverwarming) geven, smacht ik naar de oorverdovende nachtelijke stilte van het Friese platteland. Om nog maar niet te spreken van weidse blauwe luchten die je daar ziet, en het bos waar honden gewoon kunnen loslopen zonder te worden uitgescholden door overhaaste fietsers en skaters.

Vanuit mijn  drukbevolkte stadsstraat lijkt een huis op het platteland een ware utopie. Maar eenmaal daar mis ik al na een paar dagen mijn lachende buren, het gezellige getingel van de tram en de bakker om de hoek waar je ‘s ochtends om half acht warme croissantjes kunt halen. Het gras is altijd groener aan de andere kant van het land.

“Maar je bent in ieder geval vast lekker uitgerust,” probeer ik Kapper een hart onder de riem te steken. Hij kijkt me aan met dezelfde meewarige blik als Juul, die inmiddels op mijn schoot is geklommen en ongeduldig op een koekje wacht.

“Volgens mijn dokter ben ik chronisch oververmoeid,” verzucht hij. “Als ik niet beter leer te ontspannen, heb ik binnenkort een hartaanval.”

Vanavond in bed, als hij weer wakker wordt gehouden door de liefdescaperiolen van zijn bovenburen en de dreunende housemuziek van beneden, weet hij in ieder geval zeker dat er iemand in de buurt is, mocht zijn hart ermee stoppen. Toch een rustgevende gedachte.

De weerstand van de schakelknop is prettig; een stevige duw wordt beloond met een duidelijk ‘klik’. Niet lang daarna begint het water in de ketel te ruizen. Ik verleg mijn aandacht naar de potjes op het granieten aanrechtblad. Zes in getal, luchtdicht, van doorschijnend plastic. Twee torens van telkens drie raampjes waarachter gekleurde labels prijken. Zomerthee staat er op één. Marokkaanse munt op een ander.

Vertwijfeld verplaats ik mijn gewicht van de ene voet op de andere. Vóórdat de ketel afslaat moet ik mijn keus hebben gemaakt. Ik open het bovenste potje van de linkertoren en snuif de geur op. Een beetje scherp, maar ook zoet. Te intens voor mijn opgewekte bui van vandaag. De keus valt op het middelste potje van rechts: Duizend en één nacht.

Nog elke keer word ik blij als de ketel afslaat, juist op het moment dat de thee in het zeefje valt. Even wachten tot het water van de kook is en opschenken maar. De theeblaadjes dwarrelen door het water, zwellen langzaam op. Met mijn ogen dicht hang ik boven de geurende damp.

Elke thee heeft zijn eigen trektijd. Die van Duizend-en-een-nacht is zo’n twintig seconden. Of twaalf keer met het zeefje op neer. De diep roodbruine kleur lijkt evenveel warmte uit te stralen als het hete water. Precies sterk genoeg. Het komt wel goed met deze dag.

Zijn begroeting is altijd even enthousiast. Hij heeft iets zangerigs in zijn stem, dat je bij Nederlanders niet vaak hoort.

“Hallo.”

Na drie jaar bijna dagelijks boodschappen bij hem te hebben gedaan weet ik nog steeds niet weet hoe mijn groenteman heet. En of hij echt wel uit Turkije komt, zoals ik vermoed.

“Wat een lekker weertje hè?” lacht hij.

Met een jeugdig elan springt hij uit het oude, witte busje, waarin hij zojuist nog met een kopje koffie de krant zat te lezen. Het busje is zijn tweede huis. ’s Ochtends vroeg rijdt hij ermee naar de markt, de rest van de dag gebruikt hij het als uitkijkpost. Voor elke voorbijganger heeft hij een vriendelijk woord.

“Zo heb ik toch een beetje het gevoel dat ik buiten leef,” vertrouwt hij me toe.

De zweem van melancholie in zijn stem verraadt dat een grijze straat in Amsterdam-Zuid het mediterrane platteland nooit helemaal kan vervangen.

Zomer of winter, hij draagt altijd dezelfde kleren: een vale spijkerbroek, een wit overhemd, een donkerblauwe bodywarmer en goedkope sportschoenen. Een groentemanuniform.

Opeens zie ik een grote klerenkast voor me. Zo’n spiegelkast, die de hele wand bedekt. In een hoekje ervan hangen drie spijkerbroeken, aan ijzeren hangertjes. Ernaast vijf witte overhemden. Alles keurig gestreken door zijn vrouw. Zij is degene die ervoor zorgt dat hij elke dag een schoon hemd aantrekt. Een andere broek hoeft maar eens per week.“Anders blijf ik wassen,” zegt ze tegen hem. Hij gaat niet in discussie.

“De mango’s zijn vandaag extra mooi!”

Teder poetst hij met zijn groezelige mouw de geelgroene schil van de vrucht tot die glimt.

“Heeft u ook rode paprika’s?”, vraag ik.

Terwijl hij een doos paprika’s uitpakt – “biologisch hoor!” – bestudeer ik zijn gezicht. Om zijn bruine ogen zitten tal van lachrimpeltjes. Zijn zwarte haar wordt snel dunner. Zijn mond is genereus, met volle lippen. “Lekker om te zoenen,” schiet er door mijn hoofd. Gegeneerd wend ik mijn gezicht af.

Zijn handen zijn groot en robuust, van iemand die veel buiten werkt. De huid een tint donkerder dan van zijn gezicht, en er zitten kloofjes in. “Tijd om handcrème te gaan gebruiken,” wil ik tegen hem zeggen. Maar ik durf het niet.

Morgen misschien.

De fractievoorzitter van de VVD heeft misschien wel de mooiste werkkamer van alle parlementsleden, met uitzicht op het Binnenhof en de Ridderzaal. Op deze grauwe wintermiddag slaat de regen onverbiddelijk tegen de hoge ramen. ‘Geeft niets’, lijken de gelakte houten meubels en de warme gele gordijnen te zeggen. ‘Hier binnen zit je veilig’. Met zo’n werkplek zou ik waarschijnlijk nooit meer buiten komen.

Rutte draagt een keurig donker pak, met daaronder een lichtblauw hemd. Zijn goudkleurige stropdas ligt op tafel, naast het Financieel Dagblad. “Ik heb een gruwelijke hekel aan dassen”, vertrouwt hij me toe. Maar voor de ANBO-fotograaf knoopt hij hem later toch om. “Ik denk dat de senioren dat wel waarderen.”

We nemen plaats aan de glimmende vergadertafel. Rutte en ik tegenover elkaar, VVD-voorlichter Bas naast zijn baas. De secretaresse serveert thee, groene voor Rutte, Earl Grey voor mij. Geen koekje erbij.

Rutte werpt een vluchtige blik op zijn aantekeningen. Dan steekt hij van wal met een bevlogen verhaal over pensioenfondsen en de zorg, over tweedeling en de AOW. Mijn kritische onderbrekingen lijken hem alleen maar enthousiaster te maken. In de discussie die volgt vergeet ik bijna dat ik hier zit om Rutte vragen te stellen, niet om hem van mijn eigen ideeën te overtuigen. Soms mis ik Tweede Kamer.

Een uur later is mijn tijd op, en mijn bandje vol. Tevreden loop ik naar het station. Een waterig zonnetje breekt door de wolken. Mijn stem zal Rutte niet krijgen. Maar het wordt vast en zeker een goed artikel.